Na 6 weken noeste trainingsarbeid tijdens de winterstop, kon vandaag weer een gooi gedaan worden naar de koppositie in de veteranencompetitie. Tegenstander was vreemd genoeg ook de ploeg die wij als laatste wedstrijd voor de winterstop hadden, De Jonge Spartaan VE1. Uit werd een betrekkelijk eenvoudige 0-6 overwinning behaald op de nummer 3 van de ranglijst, maar in het verleden behaalde resultaten  bieden geen garantie voor de toekomst (zoals zou blijken vanmiddag)! Met op papier 14 (zeer fitte en afgetrainde) veteranen en Pikkel als 15^e man achter de hand (telefoondienst) kon, na eerst een minuut stilte in acht genomen te hebben voor Paul Pennock, op een goed bespeelbaar veld onder leiding van Johan afgetrapt worden. Direct aan het begin van de wedstrijd was te zien dat DJS zich niet naar de slachtbank wilde leiden en zij hadden hun tactiek aangepast. Met een gesloten verdediging en loerend op de counter probeerden zij ons spel te ontregelen wat goed lukte. Wij veruit het meeste balbezit, maar na 45 minuten voetbal stond er een 0-4 ruststand op het scorebord! Wij creerden wel kansen, maar de eindpass was net niet zuiver genoeg of een speler van DJS kon de bal op de doellijn, na een schot van Dico wegkoppen. Er zijn mensen die bukken als ze op de doellijn staan, maar deze veteraan trok zich aan de paal op om met gevaar voor eigen leven een doelpunt te voorkomen. Terwijl aan de andere kant de spits van DJS de dag van zijn leven had en uit alle standen wist te scoren. Beduusde gezichten in de kleedkamer in de rust, maar toch nog niet het idee hebben dat het helemaal verloren was. Na 10 minuten in de 2^e helft was het dit wel toen de tussenstand 0-6 aangaf. Wij waren gevaarlijker dan in de 1^e helft, maar ballen waar je vanuit gaat dat het een doelpunt zou worden, werden deze keer door de keeper gepakt (1-op-1 situaties van Jaap en Sab). De keeper van DJS, die in de uitwedstrijd niet zijn beste wedstrijd keepte en zelfs dreigde met stoppen, kon vandaag op geen enkele fout betrapt worden en groeide (samen met de spits) uit tot man of the match. Ook hoge ballen waren geen succes daar de gemiddelde lengte van de Spartanen achterin op 2.10meter werd geschat. Konden we dan nog wel de spreekwoordelijke eer redden? Jawel, na eerst nog met 0-7 achter gekomen te zijn, was het John D die de hatelijke 0 van het scorebord wist te verdringen. Een schot van 20meter verdween prachtig in de kruising en dit betekende de 6e wedstrijd op rij dat John het net wist te vinden! Met een 1-7 nederlaag en een desillusie rijker werd de kleedkamer weer opgezocht en daar bleef het nog lang onrustig. Voor nu uithuilen en volgende week in de uitwedstrijd tegen Egelantier Boys weer laten zien dat we heus wel kunnen voetballen.